Sornaghazal

فهمید در دل خانه دارد اندکی فهمید اما به روی خود نیاورد و کمی خندید گفتم که می خواهم بمانی عاشقت هستم در عشق و در دلدادگی من لایقت هستم من زود باور کردم و دل را به او دادم هرگز فراموشم نشد او داده بر بادم هم قلب و هم روح و تمام جان فدا کردم در راه و رسم عاشقی ماندم وفا کردم چون آدم کوری که وقتی دیده اش وا کردمن هم عصایی که شکست،اینگونه رسوا کرد مثل گل نیلوفر مرداب زیبا بود گویی برای من فقط یک خواب و رؤیا بود چشمان او رنگ عسل بود و دوای من اما ورق برگشت و شد درد و بلای من هرشب به یادش چشم ...

ادامه مطلب